قال حميد بن مسلم : أمر ابن زياد أن ينادي الصّلاة جامعة ، فاجتمعوا في الجامع الأعظم ، ورقى ابن زياد المنبر ، فقال : الحمد للَّه‌الّذي أظهر الحقّ وأهله ، ونصر أمير المؤمنين يزيد وحزبه ، وقتل الكذّاب ابن الكذّاب الحسين بن عليّ وشيعته . فلم ينكر عليه أحد من أولئك الجمع الّذي غمره الضّلال إلّاعبداللَّه بن عفيف الأزديّ ، ثمّ الغامديّ أحد بني والبة ، فإنّه قام إليه وقال : يا ابن مرجانة ! الكذّاب ابن الكذّاب أنت وأبوك والّذي ولّاك وأبوه ، يا ابن مرجانة ! أتقتلون أبناء النّبيِّين وتتكلّمون بكلام الصّدّيقين ؟ ! فقال ابن زياد : مَنْ هذا المتكلِّم ؟

--> - ابن زياد ملعون را از شدت خشم خون در عروق متلاطم گشت ورگ‌هاى گردنش سطبر 2 شد . جماعتى از شرطي وعوانان وديده بانان كوى وبازار از جاى درآمدند تا عبداللَّه را مأخوذ دارند . اشراف قبيلهء أزد برخاستند وأو را از چنگ جلاوزه 3 برهاندند واز در مسجد بيرون فرستادند تا به سراى خويش شد . 1 . نگذاشت سخنش را تمام كند . 2 . سطبر : گنده ، كلفت . 3 . جلاوزه ( جمع جلواز وبه كسر جيم ) : مأمور چابك أمير . سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشهدا عليه السلام ، 3 / 65 - 67 سيد رحمه الله گويد : سپس ابن‌زياد بالاى منبر رفت وخدا را حمد وثنا كرد ودر ضمن كلامش گفت : « حمد خدا را كه حق وحق جويان را غلبه داد وأمير المؤمنين وپيروانش را پيروز كرد وكذاب ابن كذاب را كشت . » در همين‌جا عبداللَّه بن عفيف ازدى يكى از نيكان وزهاد شيعه كه يك چشمش روز جمل رفته بود وچشم ديگرش در جنگ صفين ، وهميشه ملازم مسجد أعظم كوفه بود وتا شب در آن نماز مىخواند برخاست وگفت : « اى پسر مرجانه ! كذاب ابن كذاب تو هستى وپدرت ، وآن كه تو را گماشته وپدرش . اى دشمن خدا ، فرزندان أنبيا را مىكشيد وبالاى منابر مؤمنين چنين مىگوييد ؟ » راوي گويد : ابن زياد خشم كرد وگفت : « اين سخنگو كيست ؟ » گفت : « اى دشمن خدا ! منم سخنگو . ذريهء طاهره‌اى كه خدا پليدى را از آن‌ها برده ، كشتى وهنوز خود را مسلمان مىدانى ؟ وا غوثاه ، أولاد مهاجر وأنصار كجايند ! ؟ كه از طاغيهء تو يزيد لعين ابن اللعين بر زبان رسول رب العالمين صلى الله عليه وآله انتقام نمىكشند . » راوي گويد : غضب ابن زياد فزود ورگ‌هاى گردنش باد كرد وگفت : « أو را نزد من آريد . » پاسبانان از أطراف به سوى أو دويدند وبزرگان أزد كه عموزاده‌هايش بودند ، قيام كردند واورا از دست مأمورين رها كردند واز در مسجد بيرون بردند وبه خانه اش رساندند . كمره اى ، ترجمهء نفس المهموم ، / 195